Głównym bohaterem jest oczywiście Rochard. John Rochard, który jest kosmicznym górnikiem i wraz z dwójką swoich przyjaciół spokojnie wydobywa różnego rodzaju minerały. Do pewnego momentu. Podczas jednego z nudnych dni w pracy John z ekipą natknęli się na swego rodzaju świątynię, która zapewne była pamiątką obcej cywilizacji. Dziwne, ale nie niebezpieczne. Do czasu, gdy o dziwnym znalezisku dowiadują się kosmiczni piraci, przez których Rochard zostaje rozdzielony od swoich znajomych. Z czasem sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, a głównym złym okazuje się… osoba, której w życiu byśmy o to nie posądzali.

Z ręką na sercu muszę przyznać, że fabuła w „Rochardzie” spodobała mi sie. Wiadomo, że scenariusz nie jest tutaj dziełem sztuki, a tylko pretekstem do stworzenia bardzo dobrej zręcznościówki. Podstawą rozgrywki jest narzędzie pracy Rocharda – G-Lifter, za pomocą którego możemy bawić się grawitacją (np. zmniejszyć jej działanie), podnosić różnego rodzaju przedmioty (a z czasem nawet przeciwników). Podczas gry na swojej drodze napotkamy maszyny, gdzie możliwe będzie ulepszenie G-Liftera – będziemy mogli z niego strzelać zarówno pociskami, jak i granatami (zwykłe, przylepne i antygrawitacyjne). A wszystko to, aby gra stała się jeszcze bardziej przyjemna. Ileż razy uśmiechnąłem się, gdy przeciwnik dostał ode mnie beczką po ryju.

Oprócz przeciwników naszym problemem będą zagadki logiczne, które głównie zaliczyć można do kategorii zagadek przestrzennych. A to trzeba ustawić lasery tak, by możliwe było przejście, a to pobawić się granatami antygrawitacyjnymi (oczywiście po to, aby odblokować przejście). „Na sucho” może się to wydawać nudne, jednak grając w „Rocharda” nie ma się takiego odczucia. Wręcz przeciwnie – gra cholernie wciąga i sam nawet nie wiem, jak to możliwe, że 5 godzin (b0 tyle nas dzieli od początku do końca) tak szybko przeleciało? Platformówka to platformówka, więc o konstrukcji poziomów nie ma co się rozpisywać.

Oprócz fabuły i pomysłu na produkcję twórcom udała się również oprawa audio-wizualna. Muzyki tutaj zbyt wiele nie ma, albo przynajmniej nie pamiętam, aby podczas rozgrywki coś tam grało. Jest jednak jeden utwór, którym gra nas wita na samym początku i to właśnie on zapadł mi w pamięć. Na pewno trafi do mojego odtwarzacza, bo na to zasługuje. Zresztą, sami się przekonajcie:

Grafika za to – cud, miód, malina. Modele postaci są swego rodzaju karykaturami, jednak wciąż wyglądają ludzko, a cała reszta otoczenia prezentuje się naprawdę dobrze. Pastelowe kolory, ładne tekstury, wszystko wygląda prawie jak wyciągnięte z bajki (coś na wzór Fable).

„Rochard” to bardzo dobra, prawie idealna produkcja logiczno-platformowa, z naciskiem na „platformowa”. Dobra historia, fajny pomysł i świetne wykonanie całej reszty. Przyczepić mogę się tylko do długości produkcji, choć wydaje mi się, że wśród platformówek jest to całkiem niezły wynik. No i animacje postaci podczas cut-scenek – śmiesznie patrzy się na bohatera, który spokojnie wymachuje rękami, a podłożony pod niego głos wydziera się jak popieprzony. Gdybym miał wystawiać ocenę, to z czystym sumieniem dałbym dziewiątkę.

Sam komputer bez dostępu do sieci nie jest już tak samo pociągający jak 10 lat temu, gdy na blaszaku ogarniałeś tylko Painta i Sapera. O internecie przeciętny Kowalski wtedy jeszcze nie marzył, a gdy już posiadał do niego dostęp, to wciąż był to internet, który był cholernie drogi, na jakieś cholerne impulsy, a po podniesieniu słuchawki od telefonu po prostu się rozłączał. Z czasem jednak przyzwyczailiśmy się do tego, że mamy dostęp do internetu, który jest cholernie uzależniający. Nie ma internetu? Siedź i restartuj połączenie, może akurat wszystko wróci do normy i będziesz mógł powrócić do przeglądania durnowatego Kwejka. I tak co najmniej kilka godzin dziennie.

Ten cenny czas mógłbyś spożytkować na coś o wiele bardziej kreatywnego, ale po co? Przecież przesiadywanie przed monitorem jest takie przyjemne. Jednak przyjemne może też być rozwijanie się jednej z wielu dziedzin. Może gdyby nie uzależnienie od internetu potrafiłbym już porządnie grać na jakimś instrumencie. I nie chodzi o dostęp do jakiegoś sprzętu, bo w zasięgu ręki mam dwie gitary. Mógłbym ogarnąć się z książkowymi zaległościami, dokończyłbym kilka tekstów, które czekają na to cholernie długo. Zamiast przeglądać kolejną stronę na 9gag.com mógłbym iść pobiegać, przejść się na basen, czy chociażby na głupie piwo ze znajomymi. Ale nie, bo przecież każdy z nas może sobie siąść przed komputerem z piwem i pogadać z kumplami na Gadu-Gadu, które, swoją drogą, też mnie strasznie wkurza. W jaki sposób. Kiedyś człowiek wiedział, gdzie będą koledzy choć nikt nie miał w kieszeni telefonu komórkowego. Dziś mamy trudności z umówieniem się choćby na basen – a kiedy, o której, po ile wejście, co później robimy itp., itd. Zbyt dużo pytań, na które i tak nikt z nas nie odpowie, a czasami jest tak, że nic z tego nie wyjdzie.

Doszło już nawet do tego, że ludzie do kibla na dłuższe posiedzenie po prostu biorą swój telefon i dalej przeglądają internet. A gdzie czas na książki? Ja do dziś książki, które strasznie trudno się zaczyna zabieram ze sobą do WC’tu. Coraz więcej jest młodych osób, które w swoim życiu przeczytały może jedną książkę – „Chatka Puchatka”, bo obowiązkowa w pierwszej podstawówki była. Spytasz się ich, co ostatnio przeczytali, a możesz spodziewać się odpowiedzi „artykuł z głównej na wp.pl”. Nie mówię tutaj o wszystkich, ale są takie przypadki.

Osobiście przez internet czasami nie potrafię zorganizować sobie czasu bez komputera. Przecież to tutaj rozmawiam ze znajomymi, oglądam filmy, słucham muzyki i „tworzę”, bo do wszystkiego są odpowiednie programy. Grafika – Photoshop, muzyka – FL Studio, tekst – najzwyklejszy notatnik. Coraz rzadziej wychodzi się do baru, kina, na koncerty. Czasami jest to też wina rodziców, którzy wychodzą z założenia „lepiej żeby w domu przed komputerem siedział, bo przynajmniej mam na niego oko”. No cóż, przykro mi, ale wcale nie masz nad nim kontroli. Możliwe, że dzieciak udziela się na jakichś nieodpowiednich forach, gdzie totalni debile poprzez kolejne posty wpajają mu straszne przekonania, choćby nazistowskie. Gdyby w klubie/barze/na ulicy próbował przekonywać, że Hitler miał rację od razu dostałby porządnego buta na mordę i od razu wyleciałyby mu te głupoty z głowy. Just sayin’. Albo 4chan. Przecież rzeczy, na jakie można się tam natknąć, na ulicy nie mają prawa bytu. I uwierzcie mi – wolałbym mieć do czynienia z dziećmi ulicy, aniżeli z dziećmi internetu.

Ciekawe ile talentów zmarnuje się przez to, że dzieciaki je posiadające urodziły się w naszych czasach, gdzie zewsząd otacza nas elektronika. Idziesz sobie przez osiedle, a przez ciebie przelatują setki megabajtów, bo ktoś komuś przesyła właśnie jakiś film przez WiFi. Już nawet w bibliotece nie ma tradycyjnych kart dla każdej osoby, a karty, chipy, kody kreskowe. Samochody na prąd? Podziękuję. Wystarczy mi naładowany akumulator, aby podstawowa elektronika działała, a silnik ma mi żreć tylko benzynę (ewentualnie olej lub gaz) za prawie 6 złociszy.

Na pewno jest jeszcze wiele rzeczy, o których chciałbym napisać w tym temacie, ale nie ma sensu. Siedzę przed monitorem i piszę te słowa czując się jak pieprzony hipokryta, którym w tym momencie jestem. Może nie do końca, ale wciąż. Gdybym nie miał w tym momencie internetu prawdopodobnie strasznie bym się nudził, ewentualnie dokończyłbym „Psa Baskerville’ów” Doyle’a. Trzeba coś z tym zrobić – podjąć odpowiednie kroki.

Przeniesiono tam wszystkich złodziei, morderców, gwałcicieli i psycholów. Niby ktoś ich pilnuje, jednak nie jest to taka sama kontrola jak np. w Azylu Arkham. Na tak rozległym terenie nie zabrakło większych szych – Pingwin, Joker i Two-Face. Każdy z nich ma swoich zwolenników, którzy oprócz rozrabiania na ulicach Arkham City zajmują się również ‘przekonywaniem’ innych więźniów do dołączenia do ichniego gangu. W międzyczasie starają się też zabić Batmana, ale wszyscy wiemy jak to się zwykle kończy. Muszę przyznać, że Rocksteady podołało zadaniu stworzenia ‘żyjącego’ i ogromnego więzienia, gdzie zawsze coś się dzieje. A to dostajemy wiadomość, że ktoś potrzebuje pomocy, a to niektórzy więźniowie pozwalają sobie na zbyt dużo, innym razem słyszymy krzyki więźnia politycznego, który przy mięśniakach (siedzących za rozboje) są bezbronni.

A tam rozwałka. Peleryną go i już leży.

Skoro piszę już o samym mieście, to… jest ładne. Aby dostrzec to piękno trzeba oczywiście przymknąć oko na zniszczenie i bałagan jaki panuje na ulicach. Czasami warto wejść na jeden z wyższych budynków i przyjrzeć się temu widokowi. Przy okazji zobaczymy jak Joker urządził swoją część miasta – jest bardziej kolorowo, ale też o wiele bardziej ponuro niż gdzie indziej. Sama eksploracja miasta przynosi cholernie dużo zabawy. Skaczemy z budynku, rozwijamy pelerynę i szybujemy. Gdy tracimy pęd po prostu lecimy w dół i szybko w górę, aby znów go nabrać. Możemy też wystrzelić linkę w kierunku najbliższej krawędzi, aby spokojnie wylądować na dachu jakiegoś budynku.

Nawet Riddler ma swoją ulubioną miejscówkę w Arkham City.

A fabuła? Bardzo dobra, a nawet świetna. Od samego początku do końca nie mamy pojęcia, co się tak naprawdę dzieje. Ostatnie pół godziny to rozwiązanie prawie wszystkich głównych wątków fabularnych. Dowiadujemy się np. kto stał za powstaniem samego Arkham City. Każdy zainteresowany na pewno widział początkową sekwencję, w której kierujemy Kobietą Kotem. Otóż chwilę później przejmujemy kontrolę nad Batmanem i musimy znaleźć Jokera (chciał zabić Kobietę Kota). Odnajdujemy go i dowiadujemy się, że wciąż jest umierający – pewnie pamiętacie końcówkę Arkham Asylum, więc nie ma co wyjaśniać. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że podstępny śmieszek [UWAGA SPOILER] zatruwa Batmana i całe Gotham śmiertelnym wirusem tylko po to, by Nietoperz znalazł antidotum i uratował nie tylko siebie i mieszkańców, ale również i jego [UWAGA SPOILER]. Cała ta sytuacja zmusza Batmana do przynajmniej minimalnej współpracy z jego odwiecznymi wrogami.

Tak, znów niestety spędzimy trochę czasu w trybie detektywa.

Najbardziej zdziwiło mnie to, że na samym początku nie zauważyłem żadnej zmiany w systemie walki, choć spodziewałem się zmian. Z czasem zauważyłem (albo to tylko złudzenie), że ten sukinsyn, Batman, jest jeszcze szybszy niż poprzednio i o wiele łatwiej przychodzi mu wykańczanie kolejnych wrogów. Owszem, wciąż trzeba się pilnować, bo to nie Assassin’s Creed, gdzie wszyscy przeciwnicy czekają z atakiem na swoją kolej. Jednak osoba, która grała w „jedynkę” nie będzie miała problemów z w „Arkham City” na normalnym poziomie trudności. Nie sprawdzałem jeszcze wyższych poziomów. Zauważyłem, że przeciętni więźniowie troszeczkę zmądrzeli i nabrali więcej ludzkich cech. Jedną z nich jest strach, który momentami doprowadza ich do paranoi – nieraz widziałem jak strzelali w nieoświetlony kąt, bo myśleli, że akurat tam siedzę. Uważali na plecy i z czasem zaczęli niszczyć gargulce, więc nie miałem gdzie się chować. Wzrosła również liczba wrogów posiadających broń palną, a dobrze pamiętamy przecież, że z takimi Batman nie może się po prostu bić. Ich trzeba załatwić cicho i szybko, żeby nie zdążyli oddać ani jednego strzału. Oprócz nich ludzie z Rocksteady sprezentowali nam też przeciwników z nożami, kawałkami szkła i rozwalonymi butelkami, którzy również są niebezpieczni.

Ciekawe o co się ta linka zaczepiła?

W „Arkham City” nie zabrakło miejsca na kilka misji, w których kierujemy Kobietą Kotem. Myślałem, że Batman podczas walki jest szybki, ale przy tej lasce nasz bohater po prostu wymięka. Kocica faktycznie jest szybka jak kot i leje przeciwników, że aż miło patrzeć. Niestety jej ciosy nie są zbyt mocne i o wiele dłużej czasu schodzi przy walce z np. 3 wrogami niż w przypadku Batmana, który taką grupkę wykończy w 6 ruchach. Warto również wspomnieć, że Kobieta Kot otrzymała od twórców oddzielne zagadki Riddlera, a w pewnym momencie stawiają przed nią „moralniaka”, gdzie musi wybrać, co jest ważniejsze – majątek czy Batman. Podczas gry na swojej drodze spotkamy jeszcze Robina. Niestety nie wszyscy mogą nim zagrać (o ile pamiętam, tylko posiadanie odpowiedniego pre-ordera pozwalało na grę Robinem), ale od czego jest internet i ludzie znający się na rzeczy – wystarczy troszeczkę poszukać i pewnie znajdziemy mod pozwalający na odpalenie misji z Robinem.

Batmanie, "Live Nudes" troszeczkę bardziej w prawo.

Pewnie i tak w tym tekście nie zwróciłem uwagi na kilka poważniejszych rzeczy, ale nie zmienia to faktu, że dla mnie Batman: Arkham City jest grą roku. Osobiście nie mogę już doczekać się pierwszych wiadomości o kontynuacji (Batman: Arkham World?). Nie grałeś? Zagraj, bo warto!

Od wczoraj katuję jedną piosenkę, którą dziś się z Wami podzielę. Nawet jeśli nie lubicie rapu, to przesłuchajcie chociaż raz. Może spodoba Wam się bit? Albo refren wpadnie Wam w ucho? Wszystko jest możliwe. Dajcie Lavoholikom jedną szansę, bo warto.

Mac ma na swoim koncie kilka ciekawych mixtape’ów, ale 3 dni temu miała miejsce premiera jego pierwszej solowej płyty – Blue Slide Park. Cóż mogę napisać – cudo! Płyt ę tą katuję naprzemiennie z ‘K.I.D.S.’ oraz ‘Best Day Ever’ Millera. Takiego kota na rynku nie było już od jakiegoś czasu.

Płyta zaczyna się spokojnie, tak samo rozkręca ją Mac – spokojnie, swoim przymulonym głosem i lajtowym flow, dzięki któremu świetnie płynie po bicie. A to wszystko, aby już w drugim kawałku przyspieszyć i pokazać, że i to się potrafi. Prawdopodobnie dlatego ta płyta jest taka dobra. Kawałki wolniejsze przeplatają się z bardziej żwawymi i nie ma momentu, w którym pomyślelibyśmy sobie ‘nuda’ i przewinęli jakikolwiek kawałek. Nie tylko rap Millera zasługuje tutaj na pochwałę, ponieważ podkłady są równie dobre. Słuchając ich ma się wrażenie czegoś całkiem świeżego i nowego, młodego i lajtowego. Przykładem może być świetne ‘Party On Fifth Ave’.

Niestety po pewnym czasie człowiek trochę zaczyna zauważać, że brakuje tutaj jakichś numerów z sensem, określonym tematem i konceptem oraz celem. Ale szczerze? Jakoś nie bardzo przeszkadza to w odbiorze całości, bo wszystko ładnie pakuje się do uszu i zostaje w głowie na dłuższy czas. Nie wiem czy w najbliższym czasie uda mi się zapomnieć ‘Smile Back’, które po prostu całymi dniami mnie prześladuje.

Da się również zauważyć, że Mac ma cholerną smykałkę do siekania świetnych refrenów. Jeśli przychodzi mu to ot tak, to jeszcze bardziej propsuję chłopaka, bo refreny to udręka chyba każdego próbującego pisać teksty.

Blue Slide Park jest płytą świetną, nową, cudną, inną. Są ludzie, którym nie przypadnie do gustu, ale co mnie to. Żałuję tylko, że w Polsce tak trudno jest dostać tą płytę. Jest to wręcz niemożliwe. Pozostaje zamówienie jej prosto ze Stanów. Mimo wszystko – polecam!

Pierwszym zawodem dla mnie jest może nie brak samej akcji, ale jej tempo i natężenie. W filmie o mutantach powinno się dziać. Rozumiem, że jest to film opowiadający początki X-Menów, którzy zapoczątkowani zostali przez Xaviera i Magneta (ci zresztą też nie mają jakichś super-mega zdolności), jednak dobór młodych mutantów to całkowita porażka. Rozumiem pojawienie się Bestii i Mistique, ale cała reszta? Na pewno można było przedyskutować ten wybór i wymienić tych słabiaków na mutantów, których moce pozwoliłyby na zrobienie chociaż jednej wielkiej rozpierduchy na ekranie. Wątpię, że spowodowane było to oszczędnością na efektach specjalnych. Jednak dla niektórych osób taki dobór będzie dobry, ponieważ momentami człowiek nie pamięta, że ogląda film o ‘dziwolągach’, zmutowanych ludziach posiadających supermoce.

Na scenariusz nie ma co psioczyć, ponieważ zarówno dla fanów X-Menów oraz dla osób całkowicie nie w temacie film jest bardzo przystępny. W pierwszej scenie obowiązkowo zostaje pokazana Polska, gdzie naziści wprowadzają ludzi do obozów koncentracyjnych. Właśnie w tym momencie nastoletni Magneto traci rodziców i ujawnia swoje niezwykłe moce, które zostają zauważone przez popleczników Hitlera, co kończy się nieciekawie dla młodego mutanta. Gdyby nie obecność Charlesa Xaviera i całej reszty spokojnie można by powiedzieć, że twórcy nakręcili film, którym początkowo miała być ‘Pierwsza Klasa’, czyli ‘X-Men Geneza: Magneto’. Od początku do końca jesteśmy świadkami drogi, jaką Erik Lehnsherr przebył, aby zaznać słodkiego smaku zemsty.

Przed premierą do obsady miałem kilka ‘ale…’, jednak po obejrzeniu filmu wszystkie wątpliwości zniknęły. Według mnie James McAvoy nie pasował do roli Profesora X. Wiem już dlaczego – w mojej głowie wciąż mam obraz z komiksów, seriali animowanych oraz poprzednich filmów, gdzie Xavier jest łysym facetem jeżdżącym na wózku. W pewnym momencie tak zatraciłem się w tym wyobrażeniu i nie docierało do mnie to, że ‘Pierwsza Klasa’ przedstawia początki mutantów. Spore nadzieje miałem co do Nicholasa Houlta, którego kojarzyłem z brytyjskiego serialu ‘Skins’ oraz filmu ‘Był sobie chłopiec’. W nowych X-Menach Hoult zagrał Hanka McCoy’a vel. Bestię i wydaje mi się, że sprostał temu zadaniu. Cała reszta obsady to (oprócz Kevina Bacona) dla mnie nieznane postacie, a młoda gwardia Xaviera zagrana została przez młodych i obiecujących aktorów. Największe nadzieje pokładam w Calebie Jonesie – oby zagrał jeszcze jakąś większą rolę w ciekawszym filmie.

Podsumowując: ‘X-Men: Pierwsza Klasa’ oglądało mi się przyjemnie, nie rozglądałem się po kątach, co jest sporym sukcesem, ponieważ nawet najciekawszy film potrafi czasem znudzić niepotrzebnymi dłużyznami. Niestety brakowało mi tutaj przynajmniej większej bitwy finałowej (może i jest efektowna, ale za bardzo tego nie czułem) i żałowałem, że wybrano tak słabych młodych mutantów. Większy plus film dostaje za pięciosekundowe ujęcie z Wolverinem w roli głównej – po prostu kwintesencja tej postaci. Polecam każdemu fanowi X-Menów oraz takim osobom jak ja – nastolatkom, którzy koniecznie chcą coś obejrzeć i za dzieciaka jarali się Spider-Manem, X-Menami i Hulkiem puszczanymi na FoxKids po 22. A reszta? Może obejrzeć, ale nie musi, bo na pewno obejdzie się bez znajomości takiej produkcji.

Dlaczego? Ponieważ oglądając Różowe Lata 70-te wnioskuję, że cholernie by mi się podobały tamte czasy. Jednak nie o tym ma traktować ten wpis, bo chcę poświęcić go wcześniej wspomnianemu serialowi. Jego emisja rozpoczęła się w 1998 roku, a ostatni sezon wyemitowany został osiem lat później w roku 2006. Serial ten to przygody szóstki przyjaciół – ich pierwsze miłości, pierwsze przygody z alkoholem, a to wszystko okraszone muzyką z tamtych czasów.

Tak prezentuje się to od strony oficjalnej, a jak jest naprawdę? C-U-D-N-I-E!!! Przypadkowo natrafiłem na ten serial, a teraz nie wyobrażam sobie, jak mogłem nigdy nie obejrzeć ani jednego odcinka. Już dawno nie śmiałem się w głos przy jakiejkolwiek produkcji telewizji amerykańskiej (nawet ostatnie odcinki szóstego sezonu How I Met Your Mother wywoływały tylko zwykły uśmiech).

Głównymi bohaterami są Eric Forman, Steven Hyde, Jackie  Burkhardt, Michael Kelso, Donna Pinciotti oraz Fez. Eric to najzwyklejszy w świecie nastolatek, którego ojciec jest jego najgorszym koszmarem, bo co chwile mu rozkazuje i karze za każdy zły ruch. Hyde to zbuntowany i wyluzowany chłopak z obsesją na punkcie kontrolującego wszystko rządu, który wychowywany jest tylko przez matkę alkoholiczkę. Jackie jest dziewczyną z bardzo bogatego domu, a jedyną osobą, jaką jest w stanie wielbić, to ona sama. Totalnym przygłupem jest Kelso, chłopak Jackie, którego głupota już dawno wybiegła poza skalę. Donna jest sąsiadką Erica, ma bardzo dziwnych rodziców. Fez to student z międzynarodowej wymiany uczniów.

Drugoplanowych postaci jest całkiem sporo, a obejrzałem dopiero trzy sezony. Na pewno najciekawszymi z nich są: rodzice i siostra Erica, rodzice Donny oraz pracodawca Hyde’a, Leo. To właśnie ten ostatni jest moim ulubieńcem jeśli chodzi o charaktery pojawiające się nieregularnie w serialu. Leo zdaje się mieć całkowicie przećpany mózg, który pracuje na całkowicie innych falach, a sam Leo wydaje się żyć na innej planecie. Tego nie da się do końca opisać, więc polecam obejrzeć 3-minutowy wycinek z odcinka, gdzie postać Leo pojawiła się pierwszy raz:

Po obejrzeniu tego serialu jedno jest pewne: już do końca życia w Ashtonie Kutcherze będę widział tego totalnego debila, jakiego tutaj zagrał. Oprócz tego produkcja ta trafi zapewne do listy moich ulubionych, gdzie łatwo się dostać nie można. Szczerze polecam ten serial każdemu, bo jest po prostu świetny.

Zapewne wielu z Was już dawno zauważyło, że mamy wakacje. No, przynajmniej ci, którzy do szkoły jeszcze chodzą – pracujące osoby mogą liczyć najwyżej na tygodniowy urlop. Ale nie o tym chciałem dzisiaj napisać. Wakacje to dla wielu osób sporo wolnego czasu, który wykorzystać można lepiej niż do „odsypiania” roku szkolnego (hipokryta się we mnie odezwał – sam w wakacje śpię do 12-13). Na pewno kilkoro z Was wyznaczyło sobie jakieś wakacyjne cele. Jeśli tak, to serdecznie witam w „klubie”.

1. Ogarnąć kilka ciekawych książek i w końcu znaleźć jakiegoś ulubionego autora (T. Pratchett się nie liczy, bo jego książki po prostu ubóstwiam). Osobiście nie lubię chodzić do bibliotek, więc jakiś czas temu skorzystałem z tego, że moja mamuśka wybierała się do tego przybytku i poprosiłem, żeby wypożyczyła dla mnie „coś fajnego”. Nie spodziewałem się tego, że do moich rąk wpadną dwie książki, z czego pierwsza już cholernie mi się spodobała, a przeczytałem niecałe 70 stron. O jakiej książce piszę? „Hawke” autorstwa Teda Bella. Od zawsze uważałem opisy książek, które umieszczane są na tylnej okładce za śmieszne i totalnie głupie, ale teraz nic nie wpada mi do głowy, więc przepiszę właśnie ten opis:

Radziecki eksperymentalny okręt podwodny znika… z czterdziestoma głowicami jądrowymi na pokładzie. CIA donosi, że celem będzie Ameryka. Do akcji wkracza lord Alex Hawke – milioner i agent brytyjskiego wywiadu. Misja, jaką ma wykonać na Karaibach, oznacza wyścig z czasem, nowym kubańskim reżimem i terrorystą, który rozpoczął odliczanie…

Druga książka to „Kontrakt z Bogiem”. Jeszcze tego nie tknąłem, więc nie będę się wypowiadał. Za to „Hawke” polecam serdecznie.

2. Nauczyć się grać na gitarze. Tego jeszcze nawet nie tknąłem, ale cholernie chciałbym potrafić grać na gitarze. Wiem, że zajmie mi to trochę więcej czasu niż te marne 2 miesiące, ale w wakacje chcę przynajmniej zacząć.

3. Trzeci punkt jest strasznie luźny. Ot, zakupić kilka dobrych płyt, niekonieczne z gatunku „Rap”. We wtorek zakupiłem jedną z najlepszych płyt A. Ostrowskiego „Jazz w wolnych chwilach”. Drugi CD po prostu miażdży cudnym klimatem. Aż się zdziwiłem, że płytę z 2003 roku znalazłem na półce w miejscowym EMPiK-u. Dzisiaj do domu przyniosłem najnowszą płytę Warszafskiego Deszczu „PraWFDepowiedziafszy”. Z tego duetu od zawsze bardziej lubiłem Numera Raza, jednak do Tedego i zacząłem go bardziej szanować, gdy usłyszałem jakie bity sieknął na tą płytę. Coś świetnego.

4. No i na koniec został kurs na prawo jazdy. Zapisałem się już 2 tygodnie temu, we wtorek miałem pierwsze wykłady, dzisiaj też tam byłem. W sumie mam już zaliczone 8 godzin wykładów. Pozostaje jeszcze odbębnić 22 godziny, a w tym jedne wykłady z zakresu pierwszej pomocy. Do jazd mi się specjalnie nie śpieszy, więc rozpocznę je prawdopodobnie we wrześniu. Obym tylko jeszcze w tym roku zdał egzamin i otrzymał prawo jazdy, bo od przyszłego roku zaczną obowiązywać jakieś dziwne przepisy odnośnie egzaminu końcowego.

A jak tam Wasze wakacje? Obijacie się? Podróżujecie? A może jeszcze coś innego?

Dziś będzie szybko i krótko. Rano pojechałem na siłownię i wszystko byłoby po staremu, gdyby nie pewna piosenka, która strasznie mi się spodobała. Teledysk też jest całkiem niezły. O jakim kawałku mówię? „Tightrope” niejakiej Janelle Monáe. Najśmieszniejsze jest to, że piosenka ta ma już ponad rok, a ja do tej pory się na nią nie natknąłem. W telewizji, w radiu, na jakimkolwiek blogu (chyba, że zapomniałem). Może dlatego, że dziewczyna ta nie jest jakąś typową skandalistką i nie świeci gołą dupą przed kamerami i aparatami? A może to przez to, że samemu nie szukam takiego typu muzyki. Jedyną stroną nie zajmującą się muzyką typowo hip-hopową jest pewien blog, który serdecznie polecam.

Koniec tych dywagacji, miało być krótko i szybko, a robi się coraz dłużej. Kawałek polecam – możliwe, że za jakiś czas polecę i całą płytę.

Panie i Panowie – Futurama powraca z nowym sezonem! 23 czerwca miały premierę dwa nowe odcinki tego świetnego serialu: „Neutopia” i „Benderama”. Po ich obejrzeniu mogę z czystym sumieniem polecić nadchodzący sezon każdemu. W zeszłorocznych odcinkach czegoś brakowało – wciąż nie czułem tego humoru. Zaś nowe odcinki mogę zaliczyć do tych bardzo dobrych, przy których chociaż raz zaśmiałem się na głos. Z niecierpliwością czekam na kolejne odcinki, które (mam nadzieję) mnie nie zawiodą. Nadchodzący odcinek, „Ghost in the Machines”, będziemy mogli obejrzeć już 30 czerwca.

———————

Jak widać znów zmieniłem wygląd bloga, ale jestem w 99% pewny, że ten zagrzeje miejsce dłużej niż miesiąc. Szukając tego skina chciałem, aby był prosty, bez żadnych dodatków i na szczęście udało mi się taki znaleźć. Długo szukałem tapety na tło, aż w końcu musiałem zrobić własną. Szczerze mówiąc to jestem teraz cholernie zadowolony z tego, jak wygląda ten blog. Szkoda tylko, że wpisy pojawiają się tak rzadko.

I tutaj przechodzę do kolejnej informacji. Mam teraz wakacje, co oznacza więcej wolnego czasu. Tak więc postaram się, aby co tydzień pojawiał się nowy wpis. Możliwe, że zdarzy się tydzień z dwoma, a nawet trzema wpisami! Wciąż mam sporo tematów na wpisy, co oznacza, że muszę się w końcu zmotywować, zebrać resztki weny i zacząć tworzyć nowe wpisy.

Ogarnięcie bloga to jedno z moich wakacyjnych postanowień. Resztę prawdopodobnie poznacie w którymś z nadchodzących wpisów. A na koniec polecam ogarnięcie nowych odcinków Futuramy. Jeśli nie widziałeś ani jednego epizodu (są tacy ludzie?), to zachęcam do obejrzenia przynajmniej pierwszego sezonu.